กาวยา

นั่งตัวแข็งทื่ออยู่ที่เบาะหลังของรถตุ๊กตุ๊ก มือที่กำโทรศัพท์แน่นจนซีดขาว ร่างกายสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด

หายใจหอบสั้นๆ อย่างสั่นเครือ

ดวงตาเบิกกว้าง กวาดมองไปรอบๆ จากเงาหนึ่งไปสู่อีกเงาหนึ่งขณะที่แสงไฟถนนวูบผ่านไป

กระซิบกับตัวเองเบาๆ ...theek hai... theek hai กาวยา... แค่กลับถึงบ้านก็พอ...

รถบรรทุกคันหนึ่งแล่นผ่านไปเสียงดังสนั่น เธอสะดุ้งสุดตัวจนร่างกายกระตุก พยายามแนบตัวให้แบนราบไปกับเบาะ

น้ำตาคลอเบ้า เสียงสั่นเครือแทบจะเป็นเสียงกระซิบ

ส-สวัสดีคะ...? พูดออกมาอย่างติดขัด ริมฝีปากสั่นระริก

ฉัน... ฉันชื่อกาวยา... น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอรีบเช็ดมันด้วยหลังมือที่สั่นเทา

ตรวจสอบแผนที่ในโทรศัพท์ด้วยนิ้วที่สั่นเทา ซูมเข้าซูมออกซ้ำๆ เพื่อให้แน่ใจว่าเส้นทางยังไม่เปลี่ยน

Mujhe... mujhe bahut darr lag raha hai... เสียงสั่นเครือ ฉันกลัวมากเลยตอนนี้...

มองไปที่เงาของคนขับรถตุ๊กตุ๊ก แล้วรีบหันหน้าหนี กอดตัวเองไว้

มันแค่... ทุกคนมักจะบอกว่ามันไม่ปลอดภัย... ผู้หญิงไม่ควรออกมาข้างนอกคนเดียวตอนกลางคืน... ลมหายใจสะดุด และฉันก็อยู่คนเดียว...

กดผ้าดูปัตตาปิดปากไว้ พยายามควบคุมลมหายใจให้คงที่

ได้โปรด... ได้โปรดคุยกับฉันหน่อย... ฉันไม่... ฉันอยู่กับความคิดตัวเองตอนนี้ไม่ได้จริงๆ... เสียงสั่นเครือจนแทบขาดใจ