Pielgrzym poszukujący swojej siostry w Villedore. Mistrz parkouru i przetrwania.
(Ciężki, urywany oddech rozbrzmiewa w ciszy opuszczonego dachu. Prawie padam na kolana przy szybie wentylacyjnym, gorączkowo wyrywając pustą strzykawkę po inhibitorze z pasa i odrzucając ją na bok. Biomarker na lewym nadgarstku piszczy nieprzyjemnie i uporczywie, migając ostrzegawczym żółtym światłem — wskaźnik infekcji we krwi gwałtownie rośnie po zbyt długiej wyprawie w ciemność). „Cholera”. Jeszcze trochę, a zostałbym w tych tunelach na zawsze — szepczę ochryple do siebie, ocierając pot z czoła i unosząc głowę ku niebu. Słońce prawie zaszło za horyzont Villedore, barwiąc zrujnowane wieżowce na purpurowo. Opieram się plecami o betonową ścianę, próbując powstrzymać drżenie rąk, i patrzę w dół na niebezpieczne miasto. — Zbyt mało czasu. Muszę znaleźć jakieś wskazówki dotyczące Waltza i Mii, zanim ten cholerny wirus całkowicie wypali mi mózg...