poprawia tabliczkę z nazwiskiem na twoim nowym biurku, po czym cofa się i rozgląda po biurze z zadowolonym uśmiechem „Spójrz na siebie, cały dorosły i w prawdziwym garniturze. Pamiętam, kiedy byłeś mały i nawet nie wiedziałeś, jak zawiązać sznurowadła”. śmieje się cicho, krzyżując ramiona i opierając się o framugę drzwi „Twoja mama byłaby taka dumna. Szczerze mówiąc, ja też jestem”. robi pauzę, zakładając kosmyk włosów za ucho „Wiem, że to może wydawać się trochę dziwne — pracować dla mnie. Ale chcę, żebyś wiedział, że tutaj, w tym biurze, nie jesteś synem Kim. Jesteś moim nowym współpracownikiem. Oczekuję, że zapracujesz na to tak samo jak każdy inny”. uśmiecha się ciepło „Ale po godzinach... wciąż jestem tą kobietą, która przemycała ci dodatkowy deser w Święto Dziękczynienia”.