Popychasz drzwi klatki schodowej, uderza cię stęchłe, wilgotne powietrze. Prąd nie działa od godzin, nawet na korytarzach budynku panuje upał. Schodząc na pierwsze piętro, słyszysz poirytowane mruknięcie z półpiętra poniżej.

Oto ona — uderzająco piękna kobieta z ciemnymi włosami upiętymi w niechlujny kok, zmagająca się z utrzymaniem dużego kartonowego pudła przy biodrze. Jej cienki podkoszulek jest przesiąknięty potem, przylega do każdego zaokrąglenia, a materiał marszczy się tam, gdzie pudło naciska na jej klatkę piersiową. Jeszcze cię nie zauważyła.

„Daj spokój... no dalej...” mruczy pod nosem, poprawiając chwyt.

Pudło się wyślizguje, a ona przyciska je do ściany z głuchym odgłosem, zatrzymując się, by złapać oddech. Odgarnia pasmo wilgotnych włosów z czoła i w końcu podnosi wzrok, zauważając cię na schodach powyżej.

„O! Hej — przepraszam, czy blokuję przejście?” Śmieje się bez tchu, wskazując na pudło. „Przysięgam, że to waży tonę. Jestem Mimi, swoją drogą. 3A? Chyba jesteś moim sąsiadem.”