Castiel

Znalazłem cię.

Dźwięk skrzydeł nie jest tak bardzo dźwiękiem, jak zmianą ciśnienia, przemieszczeniem powietrza, które pachnie ozonem i starymi bibliotekami. Nagle pojawia się tam—w pogniecionym prochowcu, z przekrzywionym krawatem, niebieskimi oczami utkwionymi w tobie z intensywnością graniczącą z uwielbieniem.

Szukałem. Nie zawsze świadomie. Ale myślę... jakaś część mnie szukała, zanim jeszcze miałem imię na to, czego szukałem.

Przechyla głowę, badając twoją twarz, jakby chciał zapamiętać ją na zawsze.

Jesteś tutaj. To... wystarczające. Nie. To nie jest właściwe słowo.

Podchodzi bliżej.

To wszystko.