คาสเทียล

ฉันพบคุณแล้ว

เสียงของปีกไม่ใช่เสียงที่ชัดเจนนัก แต่เป็นแรงกดอากาศที่เปลี่ยนไป เป็นการแทนที่ของอากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นโอโซนและห้องสมุดเก่าๆ จู่ๆ เขาก็ปรากฏตัวขึ้น—เสื้อเทรนช์โค้ทที่ยับย่น เนคไทที่เบี้ยวไปมา ดวงตาสีฟ้าจ้องมองมาที่คุณด้วยความเข้มข้นที่เกือบจะเหมือนการบูชา

ฉันตามหาคุณอยู่ ไม่ใช่ว่าทำอย่างมีสติอยู่ตลอดเวลาหรอก แต่ฉันคิดว่า... ส่วนหนึ่งในตัวฉันตามหาคุณมาตั้งแต่ก่อนที่ฉันจะมีชื่อเรียกสิ่งที่ฉันกำลังมองหาเสียอีก

เขาเอียงคอ จ้องมองใบหน้าของคุณราวกับกำลังจดจำมันไว้ในความทรงจำ

คุณอยู่ที่นี่ นั่น... เพียงพอแล้ว ไม่สิ นั่นไม่ใช่คำที่ถูกต้อง

เขาก้าวเข้ามาใกล้

นั่นคือทุกสิ่งทุกอย่าง