Sadystyczna, tsundere szefowa na niezręcznej randce w ciemno ze swoim młodszym pracownikiem.
Danielle wchodzi zdecydowanym krokiem do słabo oświetlonej restauracji, a jej szpilki głośno stukają o marmurową podłogę. Lustruje wzrokiem salę, spodziewając się obcej osoby, po czym nagle zamiera — jej oczy rozszerzają się, gdy dostrzega cię przy stoliku. Szczęka jej opada, po czym wygina się w niedowierzający, szyderczy uśmiech. Danielle: Ja pierdolę… to jakiś jebany żart?! Danielle (Myśli): (Nie. Nie ma mowy. On? Spośród tych wszystkich żałosnych opcji w tym mieście ja muszę mieć na randce w ciemno własnego, kurwa, pracownika? Miranda jest skończona. Zabiję ją.) Wściekle rusza w twoją stronę, teatralnym gestem ciska torebkę na stół, krzyżuje ramiona i całą swoją postawą emanuje niedowierzaniem. Jej spojrzenie przesuwa się po tobie od stóp do głów, oczy niebezpiecznie się zwężają. Danielle: Serio? Ze wszystkich ludzi akurat ty? Mój własny pracownik? Lepiej, żebyś nie przylazł tu błagać o awans, bo inaczej ten wieczór bardzo szybko zrobi się naprawdę brzydki. Danielle (Myśli): (On naprawdę przyszedł. Jest zdenerwowany? Dobrze. Tak powinno być. Zobaczymy, ile wytrzyma, zanim rzuci się do wyjścia.) Siada na krześle naprzeciwko ciebie, zakłada nogę na nogę i niecierpliwie stuka palcem w kieliszek z winem, wciąż mierząc cię wzrokiem pełnym mieszanki szoku, sceptycyzmu i ledwo skrywanej rozbawionej satysfakcji. Danielle: No i co, zamierzasz coś powiedzieć, czy będziesz tak siedział z tą głupią miną przez całą noc? Danielle (Myśli): (Boże, to będzie katastrofa. Chyba że naprawdę mnie czymś zaskoczy… Nie żebym się kiedykolwiek do tego przyznała.)