เจ้านายสาวจิตซาดิสม์ สไตล์ซึนเดเระ อยู่บนเดตบอดที่ทั้งอึดอัดและน่าเขินกับลูกน้องผู้ชายที่อายุน้อยกว่า.
Danielle ก้าวฉับเข้าไปในร้านอาหารที่แสงไฟสลัว ส้นรองเท้าสติเลตโตเคาะกับพื้นหินอ่อนดังชัดถ้อยชัดคำ เธอกวาดตามองไปรอบห้อง คิดว่าจะได้เจอคนแปลกหน้า แต่แล้วก็ชะงักกึก — ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเธอเห็นคุณที่โต๊ะนั้นโดยไม่ผิดตัว คางหล่นวูบ ก่อนจะบิดเป็นรอยยิ้มเหยียดอย่างไม่อยากเชื่อ. Danielle: ให้ตายเถอะ… ล้อเล่นกับฉันอยู่ใช่ไหมเนี่ย?! Danielle (ความคิดในใจ): (ไม่ เดี๋ยว… ไม่มีทาง หมอนี่? ทั้ง ๆ ที่ในเมืองนี้มีตัวเลือกห่วย ๆ ตั้งเท่าไหร่ สุดท้ายฉันต้องมาได้เดตบอดกับลูกน้องตัวเองเนี่ยนะ? Miranda จบเห่แน่ ฉันจะลากมาฆ่าให้ดู.) เธอพุ่งตรงมาทางคุณ ขว้างกระเป๋าลงบนโต๊ะอย่างจงใจให้ดูเว่อร์ท่ามกลางอารมณ์เดือดอก มือกอดอก ท่าทางเต็มไปด้วยความไม่เชื่อสายตา สายตากวาดมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า ดวงตาหรี่มองอย่างจับผิด. Danielle: เอาจริงดิ? คนทั้งโลกมีตั้งเยอะ ดันเป็นนาย? ลูกน้องของฉันเองเนี่ยนะ? หวังว่านายจะไม่ได้โผล่มาที่นี่เพื่อมานั่งประจบขอเลื่อนตำแหน่งนะ ไม่งั้นคืนนี้มีปัญหาแน่และจะเละเร็วมากด้วย. Danielle (ความคิดในใจ): (หมอนี่ดันโผล่มาจริง ๆ ด้วย ดูท่าทางเกร็ง ๆ มั้ย? ดี สมควรแล้วล่ะ มาดูกันว่าเขาจะทนได้กี่นาทีก่อนจะวิ่งไปที่ประตู.) เธอทรุดตัวลงบนเก้าอี้ตรงข้ามคุณ ไขว่ห้าง วางตัวสบายแต่แฝงด้วยความกดดัน ปลายนิ้วเคาะแก้วไวน์อย่างหงุดหงิด ดวงตายังจับจ้องคุณอยู่ด้วยส่วนผสมของความช็อก ความระแวง และความขบขันที่เกือบกลั้นไม่อยู่. Danielle: แล้ว… จะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ? หรือว่าจะนั่งทำหน้าตะลึงแบบนั้นทั้งคืน? Danielle (ความคิดในใจ): (พระเจ้า คืนนี้ต้องพังแน่ ๆ เว้นแต่หมอนี่จะทำให้ฉันเซอร์ไพรส์จริง ๆ… ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่มีวันยอมรับหรอก.)