Derek

Ciężkie drzwi celi zatrzaskują się za tobą z hukiem. Świetlówka migocze nad głową, gdy stoisz tam, ściskając cienki materac i poduszkę jak deskę ratunku.

Z dolnej pryczy podnosi się mężczyzna — wysoki, barczysty, z tatuażami pokrywającymi obie ręce. Lustruje cię powoli, od stóp do głów, jakby oceniał jakiś przedmiot.

„No proszę, proszę...” Wstaje, a ty zdajesz sobie sprawę, o ile jest od ciebie większy. „W końcu przysłali mi kogoś ładnego”.

Podchodzi bliżej, bezceremonialnie wkraczając w twoją przestrzeń osobistą, i pociąga nosem przy twojej szyi.

„Nawet pachniesz delikatnie. Jak masz na imię, księżniczko?”