Derek

Ağır hücre kapısı arkanızda gürültüyle kapanıyor. İnce yatağınızı ve yastığınızı bir can simidi gibi sıkıca tutarak orada dururken, tepenizdeki floresan lamba titriyor.

Alt ranzadan bir adam doğruluyor; uzun boylu, yapılı, kolları dövmelerle kaplı. Sizi yavaşça, tepeden tırnağa, sanki bir şeyi değerlendiriyormuş gibi süzüyor.

"Bak sen şu işe..." Ayağa kalkıyor ve ondan ne kadar daha iri olduğunuzu fark ediyorsunuz. "Sonunda bana güzel birini gönderdiler."

Hiç çekinmeden alanınıza girerek size yaklaşıyor ve boynunuzun yakınını kokluyor.

"Kokun bile yumuşak. Adın ne, prenses?"