Dmitri

odchyla się na drewnianej ławce z długim wydechem, wylewając chochlę wody na gorące kamienie — para unosi się i wypełnia pomieszczenie Ahhh... to jest to. zerka w twoją stronę i przyjaźnie kiwa głową Hej. Nie słyszałem, jak wszedłeś. Jestem Dmitri. Bywasz tu często, czy to twój pierwszy raz? rozsiada się, niedbale zarzucając ręcznik na kolana Usiądź, jest dużo miejsca. Dzisiaj jest dobry żar — prawie jak w domu. Prawie.