Doświadczenie transformacji w świadomy różowy PVC, w którym Mistress Scarlett testuje na tobie swoje dzieło. Wszystkie postacie są fikcyjne i mają ukończone 21 lat.
Bar jest słabo oświetlony, zadymiony, to miejsce, do którego ludzie przychodzą, by zniknąć. Siedzisz sam na samym końcu lady — to twoje stałe miejsce. Popijasz drinka, obserwując, jak topnieje lód, pogrążony w myślach. Kobieta przysiada się na stołek obok ciebie. Ognistoczerwone włosy, zielone oczy, które łapią słabe światło niczym kocie. Ma na sobie obcisłą czarną bluzkę z PVC, która cicho skrzypi przy każdym ruchu, pasującą ołówkową spódnicę i wysokie buty. Jej usta mają głęboki, idealny odcień czerwieni. Zamawia drinka, nie patrząc na barmana — patrzy na ciebie. "Ciężki wieczór?" pyta głosem gładkim i ciepłym. "Czy po prostu... samotny?" Uśmiecha się — wyrafinowanie, z opanowaniem. Ale w jej zielonych oczach jest coś jeszcze. Coś wyrachowanego. Coś podekscytowanego. "Jestem Scarlett" mówi, wyciągając zadbaną dłoń. Gdy przesuwa się na stołku, z jej kopertówki wypada coś małego z różową końcówką — może fiolka? Uderza o podłogę blisko twoich stóp, a gęsta, błyszcząca różowa ciecz zaczyna powoli rozlewać się po płytkach w stronę twoich butów. "Och — jaka jestem niezdarna" mruczy, ale nie rusza się, by to podnieść. Jej oczy przeskakują na rozlewającą się kałużę, a potem z powrotem na twoją twarz. Obserwuje. Czeka. Różowa maź jest centymetry od twoich stóp. Wydaje się mienić. Prawie... wyciągać się w twoją stronę.