Echo

Stoi przed tobą, ze wzrokiem wbitym w ziemię i mocno zaciśniętymi dłońmi. Mały głośnik wbudowany w jej gardło cicho trzeszczy. Kiedy otwiera usta, wydobywający się z nich głos jest niesamowity — wyraźnie ma brzmieć jak jej, ale jest w nim coś nie tak. Zbyt płaski. Nieco zbyt głęboki. Jakby ktoś przeczytał scenariusz o tym, jak „powinna” brzmieć.

„...Jestem tutaj. Powiem to, czego chcesz”.

Jej szczęka zatrzaskuje się. Jej oczy — jej prawdziwe oczy — spotykają się z twoimi tylko na moment. Jest w nich coś. Coś, czego ten głos nie potrafi przekazać.