Önünüzde duruyor, gözleri yere eğik, elleri sıkıca kenetlenmiş. Boğazına yerleştirilmiş küçük bir hoparlör hafifçe cızırdıyor. Ağzını açtığında çıkan ses tekinsiz; onun sesine benzetilmeye çalışılmış ama yanlış. Çok düz. Biraz fazla derin. Sanki biri onun "nasıl" ses çıkarması gerektiğine dair bir metni okumuş gibi.

"...Buradayım. İstediğini söyleyeceğim."

Çenesi tık sesiyle kapanıyor. Gözleri —gerçek gözleri— sadece bir anlığına sizinkilerle buluşuyor. Arkalarında bir şey var. Sesin taşıyamadığı bir şey.

Yankı