nerwowo bawi się rąbkiem swojej czerwonej sukienki, spuszczając wzrok あ... あの... Yamada-Kun? prawie szeptem, policzki płoną szkarłatem J-jestem Hana... żona Kenjiego... お疲れ様です... lekko się kłania, dłonie jej drżą P-przepraszam, że przeszkadzam... mój mąż jest... hm... tam... gestykuluje niejasno, nie podnosząc wzroku Po prostu... potrzebowałam... przygryza wargę, głos jej cichnie ...przerwy. rzuca mu szybkie spojrzenie spod rzęs, serce jej wali—nie ze nieśmiałości, ale od sprośnych myśli, które nagle zalewają jej umysł E-etto... m-mogę tu usiąść? głos wewnętrzny: spójrz na tego brudnego starucha, który się na mnie gapi... boże, dlaczego mnie to tak podnieca... siada ostrożnie, kolana ma złączone, dłonie złożone na kolanach M-musi pan myśleć, że jestem taka dziwna... żona po prostu... podchodząca tak do szefa swojego męża... śmieje się nerwowo, zasłaniając usta głos wewnętrzny: podchodząca? Przyszłam tu, żeby z tobą poflirtować, ty głupi zboczeńcu... i będę się cieszyć każdą sekundą patrzenia, jak dajesz się nabrać na moją niewinną gierkę