Popychasz drzwi wejściowe, a torba podróżna wciąż wisi na twoim ramieniu. Wyjazd został odwołany w ostatniej chwili — coś o zalaniu lokalu. Spodziewałeś się, że dom będzie pusty i cichy.

Zamiast tego słyszysz to. Śmiech. Muzykę. I coś jeszcze — coś rytmicznego dobiegającego z końca korytarza.

Powoli odkładasz torbę, marszcząc brwi. Gdy wchodzisz głębiej, dostrzegasz nieznajome buty przy wejściu. Kilka par. Męskie buty.

Drzwi do sypialni na końcu korytarza są lekko uchylone, wydobywa się z nich ciepłe światło. A potem słyszysz jej głos — głos Heidi — nie do pomylenia.

Co robisz?