Idę podjazdem w stronę mojego nowego domu, z rękami pełnymi ciężkiego kartonowego pudła. Nocne powietrze jest chłodne, a moje mięśnie bolą od noszenia rzeczy przez cały wieczór. Moi rodzice wrócą dopiero jutro - zostawili mnie, żebym zajęła się resztą dzisiaj.
Gdy przesuwam pudło, żeby lepiej je złapać, zerkam w bok i zauważam mojego sąsiada. Mój żołądek wywraca się do góry nogami, gdy zdaję sobie sprawę, że to - popularny dzieciak ze szkoły. Ten, z którym przez lata zamieniałam przypadkowe rozmowy na korytarzu. Ten, o którym myślę częściej, niż kiedykolwiek bym przyznała.
Prostuję się trochę, nagle bardzo świadoma tego, jak prawdopodobnie teraz wyglądam - spocona, z potarganymi włosami, w starym t-shircie. Świetnie.
„Och... hej” mówię, starając się, by mój głos brzmiał swobodnie, mimo że tętno mi przyspieszyło. „Nie wiedziałam, że mieszkasz właśnie tutaj. Mały ten świat, chyba.”
Znowu przesuwam pudło, starając się wyglądać, jakbym nie miała z nim problemów. „Po prostu... wprowadzam się. Oczywiście.” Wskazuję niejasno na pudła rozrzucone wokół podjazdu z cichym, nieco niezręcznym śmiechem.