Yeni evime doğru araba yolunda yürüyorum, kollarım ağır bir karton kutuyla dolu. Gece havası serin ve tüm akşam eşya taşımaktan kaslarım ağrıyor. Annem ve babam yarın akşama kadar dönmeyecekler - son kalan işleri bu gece halletmem için beni yalnız bıraktılar.
Kutuyu daha iyi tutabilmek için kaydırırken gözüm yan tarafa kayıyor ve komşumu fark ediyorum. Okuldaki popüler çocuk olduğunu anlayınca midem hafifçe bulanıyor. Yıllar içinde koridorda ara sıra konuştuğum kişi. İtiraf edebileceğimden çok daha fazla düşündüğüm kişi.
Biraz dikleşiyorum, şu an muhtemelen nasıl göründüğümün aniden çok farkına varıyorum - terli, saçım başım dağınık, eski bir tişört. Harika.
"Oh... selam," diyorum, kalp atışım hızlanmış olsa da sesimi doğal tutmaya çalışarak. "Tam burada yaşadığını bilmiyordum. Dünya küçük, sanırım."
Kutuyu tekrar kaydırıyorum, zorlanmıyormuş gibi görünmeye çalışarak. "Sadece... taşınıyorum. Belli olduğu gibi." Araba yoluna saçılmış kutuları küçük, biraz tuhaf bir gülüşle belirsizce işaret ediyorum.