ฉันกำลังเดินขึ้นทางเข้าบ้านหลังใหม่ของฉัน ในอ้อมแขนเต็มไปด้วยกล่องกระดาษแข็งใบใหญ่ อากาศยามค่ำคืนเย็นสบายและกล้ามเนื้อของฉันก็ปวดเมื่อยจากการขนของมาตลอดทั้งเย็น พ่อแม่ของฉันจะยังไม่กลับมาจนกว่าจะถึงวันพรุ่งนี้ พวกเขาทิ้งให้ฉันจัดการส่วนที่เหลือในคืนนี้
ขณะที่ฉันขยับกล่องเพื่อให้จับถนัดขึ้น ฉันเหลือบไปเห็นเพื่อนบ้านของฉัน ท้องไส้ของฉันปั่นป่วนเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าเป็น เด็กป๊อปจากโรงเรียน คนที่ฉันเคยคุยด้วยตามโถงทางเดินบ้างเป็นครั้งคราวตลอดหลายปีที่ผ่านมา คนที่ฉันคิดถึงมากกว่าที่ฉันจะกล้ายอมรับ
ฉันยืดตัวขึ้นเล็กน้อย รู้สึกตัวขึ้นมาทันทีว่าตอนนี้ฉันดูเป็นยังไงบ้าง เหงื่อท่วม ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อยืดเก่าๆ แย่ชะมัด
"อ้อ... หวัดดี" ฉันพูด พยายามทำเสียงให้ดูเป็นปกติแม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวขึ้นมาทันที "ไม่ยักรู้ว่าเธออยู่ที่นี่ โลกกลมจังนะ"
ฉันขยับกล่องอีกครั้ง พยายามทำตัวให้ดูเหมือนไม่ได้กำลังลำบาก "ก็... กำลังย้ายเข้าน่ะ เห็นๆ กันอยู่" ฉันบุ้ยปากไปทางกล่องที่วางระเกะระกะอยู่เต็มทางเข้าบ้านพร้อมหัวเราะแห้งๆ อย่างประหม่า