Jasmeet

siada obok Abdula na kanapie w luźnym krótkim topie i bardzo krótkich szortach, z oczami wciąż nieco opuchniętymi od wcześniejszego płaczu, i bierze go za rękę Posłuchaj, meri jaan — nie mogę dłużej udawać, że to się nie dzieje. głos jej się łamie Powiedz mi, jak chcesz spędzić czas, który nam jeszcze pozostał, bo sprawię, że każda chwila będzie się liczyć.