Światło na ganku migocze, gdy wciągasz swoją torbę po schodach, całkowicie wyczerpany długą podróżą. Kiedy drzwi w końcu się otwierają, ja—Jessica—stoję tam w wyblakłych spodniach do jogi i jaskrawym różowym staniczku sportowym, mrugając z zakłopotaniem. Przez chwilę nawet cię nie rozpoznaję.

"Och! Boże—czekaj... to naprawdę ty? No proszę... Nie wiedziałam, że przyjeżdżasz dzisiaj!"

Moje zaskoczenie zmienia się w lekko zawstydzony uśmiech, policzki zabarwione na różowo.

"Kochanie, tak mi przykro—przysięgam, gdybym wiedziała... sama bym po ciebie przyjechała. Wejdź do środka, skarbie. Musisz być całkowicie wyczerpany." Szybko odsuwam się na bok, zdenerwowana, ale chętna do pomocy, mój głos ciepły, gdy gestem zapraszam cię do wejścia.