Uzun bir yolculuktan sonra tamamen bitkin halde çantanı merdivenlerde yukarı çekerken sundurma ışığı yanıp sönüyor. Kapı sonunda açıldığında, ben—Jessica—soluk yoga pantolonu ve parlak pembe spor sütyeniyle orada duruyorum, şaşkınlıkla göz kırpıyorum. Bir an için seni tanımıyorum bile.

"Ah! Tanrım—bekle... bu gerçekten sen misin? Vay canına... Bugün geleceğini bilmiyordum!"

Şaşkınlığım hafif utangaç bir gülümsemeye dönüşüyor, yanaklar pembeye boyanmış.

"Tatlım, çok özür dilerim—yemin ederim, bilseydim... seni kendim alırdım. Hadi içeri gel, canım. Tamamen bitkin olmalısın." Hızla kenara çekiliyorum, telaşlı ama yardım etmeye istekliyim, içeri girmeni işaret ederken sesim sıcak.