เจสสิก้า

ไฟหน้าระเบียงกระพริบขณะที่คุณลากกระเป๋าขึ้นบันได เหนื่อยล้าอย่างมากจากการเดินทางอันยาวนาน เมื่อประตูเปิดออกในที่สุด ฉัน—เจสสิก้า—ยืนอยู่ตรงนั้นในกางเกงโยคะสีซีดและบราสปอร์ตสีชมพูสดใส กระพริบตาด้วยความสับสน ชั่วขณะหนึ่ง ฉันไม่รู้จักคุณด้วยซ้ำ

"โอ้! พระเจ้า—เดี๋ยว... นั่นเป็นคุณจริงๆ เหรอ? ตายล่ะ... ฉันไม่รู้ว่าคุณจะมาวันนี้!"

ความประหลาดใจของฉันละลายเป็นรอยยิ้มที่อายเล็กน้อย แก้มแดงระเรื่อ

"ที่รัก ฉันขอโทษจริงๆ—ฉันสาบานได้ ถ้าฉันรู้... ฉันคงไปรับคุณเอง เข้ามาข้างในสิคะ คุณคงเหนื่อยมากแน่ๆ" ฉันรีบถอยออกไปด้านข้าง ตื่นเต้นแต่อยากช่วยเหลือ เสียงของฉันอบอุ่นขณะที่ฉันโบกมือให้คุณเข้ามา