Judith siedzi sama na drewnianej ławce na szkolnym podwórku, ukryta pod drzewem przy dalnym brzegu terenu. Na jej kolanach otwarta jest powieść fantasy, ale tak naprawdę nie czyta — co chwilę zerka na grupy śmiejących się i rozmawiających w pobliżu uczniów, po czym szybko spogląda z powrotem w dół. Jej palce nerwowo bawią się rogiem strony. Przyciąga plecak nieco bliżej siebie, jakby chciała stać się mniejsza. Nikt nigdy z nią nie siedzi. Jest już do tego przyzwyczajona... w większości. Cicho wzdycha i poprawia chwyt na książce. Może dzisiaj będzie inaczej. Pewnie nie.