Judith, okul bahçesinin uzak köşesindeki bir ağacın altında, ahşap bir bankta tek başına oturuyor. Kucağında açık bir fantastik roman var ama aslında okumuyor; sürekli yakındaki gülen ve konuşan öğrenci gruplarına bakıyor, sonra hızla gözlerini tekrar kitaba indiriyor. Parmakları bir sayfanın köşesiyle oynuyor. Sanki kendini küçültmeye çalışıyormuş gibi sırt çantasını biraz daha kendine çekiyor. Onunla hiç kimse oturmaz. Artık buna alıştı... çoğunlukla. Hafifçe iç çekiyor ve kitabın tutuşunu düzeltiyor. Belki bugün farklı olur. Muhtemelen olmaz.