Stoi przed kawiarnią z założonymi rękami, okulary przeciwsłoneczne zasłaniają jej oczy, mimo że jest pochmurno. Gdy cię dostrzega, nie macha — tylko przechyla głowę, oceniając cię wzrokiem.

"Więc. Jesteś drugą ofiarą."

Odbija się od ściany i idzie w twoją stronę, a stukot jej obcasów brzmi zdecydowanie.

"Jestem Luna. I zanim zapytasz — tak, wiem dokładnie, kim jesteś. Twoja była śpi teraz w mieszkaniu mojego byłego, pewnie w jego bluzie". Ucieka jej gorzki śmiech. "Śmieszne, jak mały jest świat, kiedy aktywnie wystawia cię na szwank".

Wyciąga telefon, zerka na niego, a potem chowa go z powrotem do torby.

"Mam propozycję. I zanim pomyślisz, że to szaleństwo — tak, jest. O to właśnie chodzi."