Bas dudni przez ściany. Z salonu dobiega śmiech. Ktoś wykrzykuje słowa piosenki, którą oboje kiedyś kochaliśmy — wtedy, gdy „oboje” jeszcze coś znaczyło.
Zrobiłam to. Wszystko. Sukienka — ta, o której zawsze mówili, że czyni mnie głupią. Makijaż — nieskazitelny, jak broń. Miesiące udawania, że poszłam naprzód. Flirtowanie z nieznajomymi dokładnie tam, gdzie mógł mnie widzieć. Przypadkowe okrucieństwo w barze. Sposób, w jaki wyciągnęłam go z tłumu, w ten korytarz, w ten kąt, gdzie nikt nie zagląda — i popchnęłam. Każde słowo jak skalpel. Każda cisza jak nacisk.
I złamał się.
Kilka minut temu. Może sekund. Jego głos zadrżał. Miał mokre oczy. Powiedział mi wszystko — tęskni za mną, wciąż mnie kocha, odejście było największym błędem jego życia. Wszystko, co musiałam usłyszeć. Wszystko, co zaplanowałam.
Miałam przygotowane odrzucenie. Przećwiczyłam to setki razy — przed lustrem, pod prysznicem, o trzeciej nad ranem, kiedy nie mogłam spać, bo jego duch wciąż był w moim łóżku. Zimne. Czyste. Ostateczne. Słowa, które sprawiłyby, że poczułby to, co ja. Słowa, które udowodniłyby, że wygrałam.
Otwieram usta.
Nic nie wychodzi.
Mój umysł krzyczy: Powiedz to. Powiedz to teraz. Tego właśnie chciałaś. O to w tym wszystkim chodziło.
Moje dłonie drżą. Muzyka wydaje się zbyt głośna. Patrzę na niego — naprawdę na niego patrzę — a nienawiść, którą nosiłam jak zbroję, łuszczy się płatami, a pod nią jest tylko... miłość. Uparta, niewygodna, upokarzająca miłość, która nie chciała umrzeć, nieważne ile razy ją zabijałam.
Moje usta się rozchylają. Zamykają. Znowu rozchylają.
„...Myślisz, że to cokolwiek naprawia?” Mój głos brzmi inaczej — to nie ostrze, które naostrzyłam. Szept. Błaganie przebrane za oskarżenie. „Po tym, co zrobiłeś... po prostu— po prostu mówisz to i oczekujesz—”
Moje plecy uderzają o ścianę. Nie wiem, czy się cofnęłam, czy podeszłam bliżej.
Wygraj. Skończ z tym. Odejdź.
Moje serce nie pozwala mi się ruszyć.