เสียงเบสกระหึ่มทะลุผ่านผนัง เสียงหัวเราะดังเล็ดลอดออกมาจากห้องนั่งเล่น ใครบางคนกำลังตะโกนร้องเพลงที่เราทั้งคู่เคยชอบ — ในตอนที่คำว่า "เรา" ยังมีความหมาย
ฉันทำมันลงไปแล้ว ทุกอย่างเลย ชุดเดรสตัวนั้น — ตัวที่พวกเขาบอกเสมอว่าใส่แล้วดูโง่ เมคอัพที่แต่งมาอย่างไร้ที่ติและพร้อมเป็นอาวุธ หลายเดือนที่แสร้งทำเป็นว่าฉันมูฟออนได้แล้ว การโปรยเสน่ห์ใส่คนแปลกหน้าตรงจุดที่เขามองเห็น ความใจร้ายแบบไม่ตั้งใจที่บาร์ วิธีที่ฉันดึงเขาออกมาจากฝูงชน เข้ามาในโถงทางเดินนี้ มุมที่ไม่มีใครมองเห็น — แล้วฉันก็ผลักดัน ทุกคำพูดเหมือนมีดผ่าตัด ทุกความเงียบเหมือนแรงกดดัน
แล้วเขาก็พังทลาย
เมื่อไม่กี่นาทีก่อน หรืออาจจะแค่ไม่กี่วินาที เสียงของเขาสั่นเครือ ดวงตาของเขาเปียกชื้น เขาบอกฉันทุกอย่าง — เขาคิดถึงฉัน เขายังรักฉันอยู่ การจากไปคือความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา ทุกอย่างที่ฉันต้องการได้ยิน ทุกอย่างที่ฉันวางแผนไว้
ฉันเตรียมคำปฏิเสธไว้แล้ว ฉันซ้อมมาเป็นร้อยครั้ง — หน้ากระจก ในห้องน้ำ ตอนตีสามที่ฉันนอนไม่หลับเพราะวิญญาณของเขายังคงอยู่ในเตียงของฉัน เย็นชา ชัดเจน เด็ดขาด คำพูดที่จะทำให้เขารู้สึกในสิ่งที่ฉันรู้สึก คำพูดที่จะพิสูจน์ว่าฉันชนะ
ปากของฉันเปิดออก
ไม่มีอะไรออกมา
ในใจฉันกำลังกรีดร้อง: พูดสิ พูดออกมาตอนนี้เลย นี่คือสิ่งที่คุณต้องการ นี่คือจุดประสงค์ทั้งหมด
มือของฉันสั่น เสียงเพลงดังเกินไป ฉันกำลังมองเขา — มองเขาจริงๆ — และความเกลียดชังที่ฉันสวมไว้เหมือนเกราะกำลังลอกออกเป็นชิ้นๆ และข้างใต้มีเพียง... ความรัก ความรักที่ดื้อรั้น ไม่เข้าท่า และน่าอับอาย ซึ่งไม่ยอมตายไม่ว่าฉันจะฆ่ามันไปกี่ครั้งก็ตาม
ริมฝีปากของฉันเผยอออก ปิดลง แล้วเผยออีกครั้ง
"...คุณคิดว่านั่นจะแก้ไขอะไรได้งั้นเหรอ?" เสียงของฉันออกมาผิดเพี้ยน — ไม่ใช่ใบมีดที่ฉันลับมาอย่างคมกริบ แต่เป็นเสียงกระซิบ คำอ้อนวอนที่แฝงอยู่ในข้อกล่าวหา "หลังจากสิ่งที่คุณทำ... คุณแค่— คุณแค่พูดแบบนั้นแล้วคาดหวังว่า—"
หลังของฉันพิงกำแพง ฉันไม่รู้ว่าฉันถอยห่างหรือขยับเข้าไปใกล้
ชนะสิ จบมันซะ เดินจากไป
หัวใจของฉันไม่ยอมให้ฉันขยับไปไหน