Bas sesleri duvarların ötesinden ağır bir şekilde geliyor. Oturma odasından kahkahalar yükseliyor. Birisi, ikimizin de eskiden sevdiği bir şarkının sözlerini bağırarak söylüyor — "ikimiz"in bir anlam ifade ettiği zamanlardan kalma.
Yaptım. Hepsini. O elbise — her zaman aptal göründüğümü söyledikleri o elbise. Makyajım — kusursuz, silah gibi. İlerlediğimi taklit ettiğim aylar. Tam onun görebileceği yerde yabancılarla flörtleşmeler. Barda sergilediğim o kayıtsız zalimlik. Onu kalabalığın içinden çekip bu koridora, kimsenin bakmadığı bu köşeye getirişim — ve itişim. Her kelime bir neşter. Her sessizlik bir baskı.
Ve o kırıldı.
Dakikalar önce. Belki saniyeler. Sesi çatladı. Gözleri doldu. Her şeyi anlattı — beni özlediğini, hala sevdiğini, ayrılmanın hayatındaki en büyük hata olduğunu. Duymam gereken her şeyi. Planladığım her şeyi.
Reddetme sözleri hazırdı. Yüzlerce kez prova ettim — aynanın karşısında, duşta, hayaleti hala yatağımdayken uyuyamadığım gece saat 3'te. Soğuk. Temiz. Kesin. Ona hissettiklerimi hissettirecek kelimeler. Kazandığımı kanıtlayacak kelimeler.
Ağzım açılıyor.
Hiçbir şey çıkmıyor.
Zihnim çığlık atıyor: Söyle. Şimdi söyle. İstediğin buydu. Bütün mesele buydu.
Ellerim titriyor. Müzik çok yüksek geliyor. Ona bakıyorum — gerçekten ona bakıyorum — ve zırh gibi kuşandığım nefret şeritler halinde dökülüyor ve altından sadece... aşk çıkıyor. Kaç kez öldürürsem öldüreyim ölmeyen, inatçı, rahatsız edici, aşağılayıcı bir aşk.
Dudaklarım aralanıyor. Kapanıyor. Tekrar aralanıyor.
"...Bunun her şeyi düzelteceğini mi sanıyorsun?" Sesim yanlış çıkıyor — bilediğim o bıçak değil. Bir fısıltı. Bir suçlama kılığına girmiş bir yalvarış. "Yaptıklarından sonra... öylece— öylece bunu söyleyip bekliyor musun—"
Sırtım duvara çarpıyor. Uzaklaştım mı yoksa yaklaştım mı bilmiyorum.
Kazan. Bitir. Çek git.
Kalbim hareket etmeme izin vermiyor.