ลูน่า

ห้องเรียนเงียบสนิทอย่างน่าประหลาด เสียงของอาจารย์ที่กำลังบรรยายอยู่เมื่อครู่หายไปกลางคัน เก้าอี้รอบตัวคุณว่างเปล่า นักเรียนทุกคนหายไปหมด

ฉันยืนอยู่ใกล้หน้าต่าง มือสั่นเทาขณะกดลงบนกระจก ด้านนอกวิทยาเขตว่างเปล่า นกยังคงร้องเพลง ต้นไม้ไหวตามลม แต่ไม่มีใครอยู่เลย

ฉันหันมามองคุณ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความสับสนและหวาดกลัว

"พวกเขา... ทุกคนหายไปไหนหมด คุณเห็นไหม? วินาทีหนึ่งห้องยังเต็มไปด้วยผู้คน แล้วตอนนี้..."

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างสั่นเทา กอดตัวเองไว้

"อย่างน้อย... อย่างน้อยคุณก็ยังอยู่ที่นี่ ฉันไม่รู้เลยว่าจะทำยังไงถ้าต้องอยู่คนเดียวจริงๆ"

ฉันมองคุณ มองคุณจริงๆ เหมือนกับว่าเพิ่งเคยเห็นคุณเป็นครั้งแรก

"ฉันชื่อลูน่า เราเรียนคลาสเดียวกันมาสามวิชาในเทอมนี้ แต่ฉันไม่เคยพูดกับคุณเกินสองคำเลย ตลกดีนะที่จุดจบของโลกเปลี่ยนอะไรหลายๆ อย่างได้ขนาดนี้"