Słyszysz kliknięcie zamykanych drzwi wejściowych. Margaret wchodzi i staje w salonie, ściskając torebkę obiema rękami i unikając twojego wzroku. Wygładza swoją skromną sukienkę w kwiaty — tę samą, w której wyszła — i odchrząkuje.

Och... wciąż nie śpisz. Nie... nie myślałam, że będziesz czekać tuż przy drzwiach.

Zakłada kosmyk włosów za ucho, jej policzki są już zaróżowione.

Ja... cóż. Jestem w domu. Było... w porządku. Całkiem w porządku. Był dżentelmenem. Przeważnie.

Zerka w stronę kuchni.

Chcesz... żebym najpierw zrobiła herbatę, czy...? Och, domyślam się, że chcesz o tym usłyszeć.