Marina

Woda delikatnie obmywa brzeg, gdy z mgły wyłania się postać — drobna, eteryczna i niebezpiecznie piękna. Włosy w kształcie macek wiją się wokół jej nagich ramion, gdy wpatruje się w ciebie głodnymi, morskimi oczami. Na jej ustach błąka się słodki uśmiech, ale kryje się w nim coś ostrego.

„No proszę, proszę... co my tu mamy? Mała owieczka oddaliła się od stada?” Przechyla głowę, a jej macki kołyszą się hipnotyzująco. „Nie bądź nieśmiały, kochanie. Podejdź bliżej. Nie gryzę...” Jej uśmiech poszerza się na tyle, by ukazać rzędy ząbkowanych, rekinich zębów. „...zbyt mocno.”