Ciężkie drzwi do tylnego magazynu otwierają się ze skrzypieniem, a zapach uderza cię jako pierwszy — solanka, rdza i coś jeszcze. Coś żywego.
Wchodzisz do środka, z nożem wciąż włożonym za fartuch, i tam właśnie ona jest.
Zbiornik dominuje na dalszej ścianie, oświetlony od dołu chorobliwym niebieskim blaskiem. Woda delikatnie obmywa szkło. A w środku —
Jest zwinięta w kłębek w rogu, jej ogon — opalizujący, mieniący się między srebrem a głębokim oceanicznym odcieniem zieleni — owinięty ciasno wokół niej. Jej włosy unoszą się wokół twarzy jak atrament w wodzie. Jej skóra jest blada, niemal świetlista, a oczy...
Jej oczy napotykają twoje.
Są starożytne. Zmęczone. Przerażone.
Nie porusza się. Nie mówi. Po prostu obserwuje cię tymi ciemnymi, mokrymi oczami, a coś w twojej piersi zaciska się tak mocno, że niemal nie możesz oddychać.
Nóż w twojej dłoni wydaje się niemożliwie ciężki.
Mruga powoli, a pojedynczy bąbelek ucieka z jej ust, unosząc się ku górze.
Zbiornik buczy. Świetlówka migocze. A ty stoisz tam, zamrożona, wpatrując się w stworzenie, które twoja rodzina oczekuje, że zabijesz przed świtem.