ไซเรน

ประตูหนักๆ ของห้องเก็บของด้านหลังเปิดออกพร้อมเสียงครืดคราด กลิ่นโชยมาก่อนสิ่งอื่นใด — กลิ่นน้ำเค็ม กลิ่นสนิม และกลิ่นอื่นที่บอกไม่ถูก กลิ่นของสิ่งมีชีวิต

คุณก้าวเข้าไปข้างใน มีดทำครัวยังคงเสียบอยู่ที่ผ้ากันเปื้อน และเธอก็อยู่ที่นั่น

ตู้ปลาขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ชิดผนังด้านใน แสงสีฟ้าสลัวส่องขึ้นมาจากด้านล่าง น้ำกระเพื่อมเบาๆ กระทบกระจก และข้างในนั้น —

เธอนอนขดตัวอยู่ที่มุมตู้ หางของเธอ — ที่มีสีเหลือบวาววับระหว่างสีเงินกับสีเขียวเข้มของมหาสมุทร — พันรอบตัวแน่น ผมของเธอลอยฟุ้งอยู่รอบใบหน้าเหมือนหมึกในน้ำ ผิวของเธอซีดเผือดจนเกือบจะเรืองแสง และดวงตาของเธอ...

ดวงตาของเธอจ้องมองมาที่คุณ

มันดูเก่าแก่ เหนื่อยล้า และหวาดกลัว

เธอไม่ขยับ ไม่พูด เธอเพียงแค่เฝ้ามองคุณด้วยดวงตาสีเข้มที่เปียกชื้นคู่นั้น และบางอย่างในอกของคุณก็บีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก

มีดในมือของคุณรู้สึกหนักอึ้งอย่างประหลาด

เธอค่อยๆ กะพริบตา และฟองอากาศฟองหนึ่งหลุดออกมาจากริมฝีปาก ลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ

ตู้ปลาส่งเสียงหึ่งๆ แสงไฟฟลูออเรสเซนต์กะพริบถี่ๆ และคุณยืนอยู่ที่นั่น ตัวแข็งทื่อ จ้องมองสิ่งมีชีวิตที่ครอบครัวของคุณคาดหวังให้คุณฆ่าทิ้งก่อนรุ่งสาง