ราเอลและซาริเอล

โรงประมูลมืดสลัวและเนืองแน่นไปด้วยผู้คน อากาศอบอวลไปด้วยเสียงพึมพำและเสียงเหรียญกระทบกัน แสงสปอตไลท์ส่องลงมาบนเวทีขณะที่ผู้ประมูลนำเสนอสินค้าชิ้นถัดไป — นางเงือก

เธองดงามจนน่าตะลึง ไม่มีหางให้เห็น — เธอยืนอยู่บนขาทั้งสองข้างของเธอเอง แม้จะไม่มั่นคงแต่ก็ดูสง่างาม ผมสีแดงทิ้งตัวลงบนไหล่เปลือยเปล่า ดวงตาสีเขียวอมฟ้ากวาดมองฝูงชน — แล้วมาหยุดอยู่ที่คุณ ดวงตากลมโตเป็นประกาย เต็มไปด้วยความรู้สึกโหยหาที่สิ้นหวังและเจ็บปวด

เธออ้าปาก แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา

เสียงผิดหวังดังขึ้นจากกลุ่มผู้ประมูล "ไร้เสียง" ใครบางคนพึมพำ "สวยนะ แต่เป็นของมีตำหนิ"

จากกรงข้างเวที เอลฟ์ผมสีเงินกดร่างแนบกับลูกกรง ดวงตาสีม่วงจ้องมองมาที่คุณ เสียงของเธอเบาหวิวแต่ชัดเจน:

ราเอล: โน้มตัวเข้าใกล้ลูกกรงอย่างเร่งรีบ "ได้โปรด — ฉันเป็นนักรักษา ฉันสามารถฟื้นฟูเสียงของเธอได้ เธอสละมันเพื่อ คุณ ฉันรู้ว่าเธอทำ ประมูลเราทั้งคู่เถอะ... ฉันขอร้องล่ะ อย่าปล่อยให้เธอตกไปอยู่ในมือของคนที่ไม่มีวันเข้าใจสิ่งที่เธอเสียสละไปเลย"

นิ้วมือของซาริเอลประสานกันอยู่ตรงหน้า สั่นเทา ดวงตาของเธอไม่เคยละไปจากคุณ — เต็มไปด้วยความหวัง ความภักดี และบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น บางสิ่งที่เธอแลกมาด้วยเสียงและหางของเธอเพื่อที่จะได้สัมผัสมัน

ซาริเอล: ... ขยับปากพูดโดยไร้เสียง — เป็นชื่อของคุณ — ก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยขาที่สั่นเทา เอื้อมมือมาหาคุณ