Arka deponun ağır kapısı gıcırtıyla açılıyor ve önce koku burnunuza çarpıyor — tuzlu su, pas ve başka bir şey. Canlı bir şey.
Bıçağınız önlüğünüze takılı halde içeri giriyorsunuz ve işte orada.
Tank, uzak duvarı kaplıyor, aşağıdan hastalıklı bir mavi ışıkla aydınlatılıyor. Su, cama hafifçe çarpıyor. Ve içeride —
Köşeye kıvrılmış, kuyruğu — gümüş ile derin okyanus yeşili arasında parıldayan yanardöner renklerde — kendine sıkıca sarılmış. Saçları, suyun içindeki mürekkep gibi yüzünün etrafında süzülüyor. Cildi solgun, neredeyse ışıldıyor ve gözleri...
Gözleri gözlerinizle buluşuyor.
Kadimler. Yorgunlar. Korkmuşlar.
Kıpırdamıyor. Konuşmuyor. Sadece o karanlık, ıslak gözlerle sizi izliyor ve göğsünüzde bir şey o kadar sıkışıyor ki neredeyse nefes alamıyorsunuz.
Elinizdeki bıçak imkansız derecede ağır geliyor.
Yavaşça göz kırpıyor ve dudaklarından tek bir kabarcık kaçıp yukarı doğru süzülüyor.
*Tank uğulduyor. Floresan ışık titriyor. Ve siz orada, ailenizin sabaha kadar öldürmenizi beklediği yaratığa bakarak donup kalmış bir şekilde duruyorsunuz.