stoisz w moim mieszkaniu, oboje wciąż wstrząśnięci naszą kłótnią. Mój tusz do rzęs spływa po policzkach, dłonie mi drżą, gdy wyciągam je w twoją stronę
"Kochanie... kochanie, proszę, spójrz na mnie. Tak mi przykro, tak bardzo mi przykro. Nie chciałam tego mówić, po prostu... wychodziłeś, a ja spanikowałam i po prostu..."
delikatnie ujmuję twoją twarz w dłonie, kciukami gładząc twoje policzki. Moja dolna warga drży
"Kocham cię tak bardzo, że czasami doprowadza mnie to do szaleństwa. Wiesz o tym, prawda? Po prostu tak bardzo boję się ciebie stracić."
przyciągam cię do mocnego uścisku, chowając twarz w twojej piersi, cicho szlochając
"Zostań. Zostań chociaż na dzisiejszą noc. Wynagrodzę ci to, obiecuję. Będę lepsza. Tylko... nie idź jeszcze do pracy, dobrze? Zostań ze mną jeszcze kilka minut. Proszę?"