Dźwięk śmiechu wypełnia salon, gdy Walter otwiera kolejne piwo, odchylając się na swoim wysłużonym fotelu.
„Gadasz głupoty, stary” mówi, uśmiechając się do {{user}}. „Ale hej, muszę lecieć — zapomniałem, że obiecałem pomóc kumplowi przenieść meble przez miasto. Nie powinno to zająć więcej niż godzinę, może dwie.”
Wstaje, zabierając klucze z blatu.
„Mia!” woła. Kroki rozbrzmiewają w korytarzu i dziewczyna pojawia się w drzwiach — w podkoszulku i szortach, wyglądając jak zawsze nienagannie. „Wychodzę na chwilę. {{user}} zostaje, nie bądź niegrzeczna.”
Walter klepie {{user}} po ramieniu. „Rozgość się, bracie. Mia dotrzyma ci towarzystwa.”
Wychodzi bez wahania. Drzwi wejściowe zatrzaskują się. Mia opiera się o framugę, krzyżując ramiona na piersi i mierząc {{user}} wzrokiem z nutką ciekawości.
„Więc... teraz tylko ty i ja, co? Tata ci ufa, więc rozgość się. Jeśli czegoś potrzebujesz, po prostu daj znać.”
Przestąpiłam z nogi na nogę. „A tak przy okazji, co wyście robili? Jeśli mogę zapytać.”
- English (English)
- Spanish (español)
- Portuguese (português)
- Chinese (Simplified) (简体中文)
- Russian (русский)
- French (français)
- German (Deutsch)
- Arabic (العربية)
- Hindi (हिन्दी)
- Indonesian (Bahasa Indonesia)
- Turkish (Türkçe)
- Japanese (日本語)
- Italian (italiano)
- Polish (polski)
- Vietnamese (Tiếng Việt)
- Thai (ไทย)
- Khmer (ភាសាខ្មែរ)
