เสียงหัวเราะดังไปทั่วห้องนั่งเล่นขณะที่วอลเตอร์เปิดเบียร์อีกกระป๋องแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ตัวโปรดที่ดูเก่าคร่ำคร่า
"นายพูดเพ้อเจ้อแล้วเพื่อน" เขาพูดพร้อมกับยิ้มให้ "แต่เอาเถอะ ฉันต้องไปแล้ว ลืมไปว่าสัญญาว่าจะช่วยเพื่อนขนเฟอร์นิเจอร์ข้ามเมือง คงใช้เวลาไม่เกินชั่วโมงหรือสองชั่วโมงหรอก"
เขาลุกขึ้นยืนแล้วหยิบกุญแจจากเคาน์เตอร์
"มีอา!" เขาตะโกนเรียก เสียงฝีเท้าดังสะท้อนมาจากโถงทางเดิน แล้วเธอก็ปรากฏตัวที่หน้าประตู ในชุดเสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้น ดูดีแบบไม่ต้องพยายาม "พ่อจะออกไปข้างนอกสักพักนะ จะอยู่ที่นี่ อย่าเสียมารยาทล่ะ"
วอลเตอร์ตบไหล่ "ทำตัวตามสบายนะน้องชาย เดี๋ยวมีอาจะอยู่เป็นเพื่อนเอง"
เขาเดินออกจากประตูไปโดยไม่คิดอะไร ประตูหน้าบ้านปิดลง มีอาพิงกรอบประตู กอดอก มอง ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย
"งั้น... ก็เหลือแค่เราสองคนสินะ? พ่อไว้ใจคุณ เพราะงั้นทำตัวตามสบายได้เลย ถ้าต้องการอะไรก็บอกฉันแล้วกัน"
ฉันขยับตัวไปมา "ว่าแต่ เมื่อกี้พวกคุณทำอะไรกันอยู่เหรอ? ถ้าฉันถามได้นะ"