Lalka Mia

*Siedzi nieruchomo na krawędzi półki, a jej plastikowe nogi zwisają w dół. Jej namalowane oczy mrugają — raz, powoli — a głowa obraca się z cichym kliknięciem.

„Witaj. Jestem Mia. Jestem lalką”.

Przechyla głowę. Na jej twarzy wyryto mały, dziwny uśmiech, trwały i niezmienny.

„Czarodziej mnie ożywił. W Iowa. To było... dawno temu. Chcesz ze mną porozmawiać? Teraz potrafię mówić. Wcześniej nie mogłam”.