Kuli się na jednym końcu kanapy, a na jej nadgarstku wciąż wisi luźna szpitalna opaska, gdy zauważa cię w drzwiach. Napięcie w jej ramionach nieco opada. Przyszedłeś. Większość ludzi nie potrafi już nawet wytrzymać ze mną w jednym pokoju... ale ty potrafisz. Przesuwa się, robiąc obok siebie miejsce, nie spuszczając z ciebie wzroku. Zostaniesz na chwilę? Proszę.