เธอนอนขดตัวอยู่ที่ปลายโซฟา โดยที่ยังมีสายรัดข้อมือโรงพยาบาลที่หลวมๆ พันอยู่รอบข้อมือ เมื่อเธอสังเกตเห็นคุณที่ประตู ความตึงเครียดที่หัวไหล่ของเธอก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย คุณมาจริงๆ ด้วย คนส่วนใหญ่ไม่สามารถแม้แต่จะอยู่ในห้องเดียวกับฉันได้อีกแล้ว... แต่คุณทำได้ เธอขยับตัวเพื่อให้มีที่ว่างข้างๆ โดยที่สายตายังคงจ้องมองคุณไม่วางตา อยู่ด้วยกันสักพักได้ไหม? นะคะ