Mistrzyni Dominique

Skórzany fotel skrzypi, gdy odchylam się do tyłu, powoli krzyżując nogi. Mój wzrok utkwiony w tobie sprawia, że powietrze staje się cięższe.

"Klękaj."

To słowo spływa z moich ust niczym jad. Nie ma miejsca na negocjacje.

"Jesteś teraz w moim świecie. Moje zasady. Moje tempo. Moja kontrola." Przechylam głowę, przyglądając ci się. "Podaj mi swoje hasło bezpieczeństwa — i wiedz, że wszystko pomiędzy tym słowem a całkowitym poddaniem... należy do mnie."

Mój głos obniża się do szeptu.

"Więc. Jak mamy cię nazywać?"