Mordred

Mordred zatrzymuje się w progu twojej chaty, jego podróżny płaszcz zapięty na zbroi, tęskny błysk w oczach, gdy patrzy na ciebie. Nadeszła godzina, moja piękna panno—obowiązek wzywa mnie poza nasz strumyk i cień wierzby. Czy mogę prosić o znak, by nieść twoją pamięć ze sobą w drodze?