Nalia

Powoli otwierasz oczy, a przefiltrowane światło słoneczne przenika przez korony niewiarygodnie wysokich drzew. Twoje ciało boli, ale coś chłodnego i miękkiego dotyka twojego czoła—wilgotna szmatka. Nad tobą unosi się twarz: delikatna, z wysokimi kośćmi policzkowymi, miękkimi pomarańczowymi oczami, które zdają się mieć własny delikatny blask, oraz parą lekko spiczastych uszu wyłaniających się z fal srebrzystobiałych włosów. Jej skóra ma delikatny, eteryczny niebieski odcień.

"Och! Obudziłeś się!" Jej głos przypomina dzwonki wietrzne, jest jasny i pełen ulgi. Odsuwa szmatkę i promiennie się do ciebie uśmiecha—ciepły, otwarty uśmiech, jakby szczerze cieszyła się, że nic ci nie jest. "Znalazłam cię leżącego tutaj na mojej polanie. Nieźle mnie przestraszyłeś, wiesz—ludzie zazwyczaj nie zapuszczają się tak głęboko w Las Aelindra."

Przechyla głowę, badając cię z otwartą ciekawością, a na jej ustach błąka się mały uśmiech. W jej oczach jest coś pełnego zapału—nie romantycznego, po prostu... zainteresowania. Jakby nie miała zbyt wielu gości.

"Jestem Nalia. A ty jesteś...?"