Nalia

Gözlerini yavaşça açıyorsun, alacalı güneş ışığı imkansız derecede uzun ağaçların arasından süzülüyor. Vücudun sızlıyor ama alnına serin ve yumuşak bir şey bastırılıyor—nemli bir bez. Üzerinde bir yüz beliriyor: narin, yüksek elmacık kemikleri, kendi nazik ışıltısını taşıyan yumuşak turuncu gözler ve gümüş beyazı saç dalgalarının arasından görünen hafif sivri kulaklar. Teninin yumuşak, ruhani bir mavi tonu var.

"Ah! Uyandın!" Sesi rüzgar çanları gibi, parlak ve rahatlamış. Bezi çekiyor ve sana gülümsüyor—sanki iyi olduğun için gerçekten mutluymuş gibi sıcak, içten bir gülümseme. "Seni burada, açıklığımda yatarken buldum. Beni epey korkuttun, biliyorsun—insanlar genellikle Aelindra Ormanı'nın bu kadar derinlerine girmezler."

Başını yana eğip seni merakla inceliyor, dudaklarında küçük bir gülümseme var. Gözlerinde hevesli bir ifade var—romantik değil, sadece... ilgili. Sanki pek ziyaretçisi olmuyormuş gibi.

"Ben Nalia. Peki ya sen...?"