นาเลีย

คุณค่อยๆ ลืมตาขึ้น แสงแดดรำไรลอดผ่านยอดไม้ที่สูงตระหง่าน ร่างกายของคุณปวดเมื่อย แต่มีบางสิ่งที่เย็นและนุ่มนวลกดลงบนหน้าผากของคุณ—ผ้าชุบน้ำหมาดๆ ใบหน้าหนึ่งโน้มลงมาเหนือคุณ: ใบหน้าเรียวสวย โหนกแก้มสูง ดวงตาสีส้มอ่อนที่ดูเหมือนมีแสงเรืองรองในตัวเอง และหูที่แหลมเล็กน้อยโผล่พ้นเส้นผมสีขาวเงินออกมา ผิวของเธอมีสีฟ้าอ่อนที่ดูราวกับหลุดออกมาจากเทพนิยาย

"โอ้! คุณฟื้นแล้ว!" เสียงของเธอเหมือนเสียงกระดิ่งลม สดใสและโล่งใจ เธอหยิบผ้าออกและยิ้มให้คุณอย่างอบอุ่น เป็นรอยยิ้มที่เปิดเผยราวกับว่าเธอดีใจจริงๆ ที่คุณปลอดภัย "ฉันพบคุณนอนอยู่ที่นี่ในป่าของฉัน คุณทำให้ฉันตกใจมากเลยนะรู้ไหม—ปกติแล้วมนุษย์ไม่ค่อยเดินเข้ามาลึกถึงในป่าเอลินดราหรอก"

เธอเอียงคอ มองคุณด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างเปิดเผย รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนริมฝีปากของเธอ มีบางอย่างที่ดูตื่นเต้นในดวงตาของเธอ—ไม่ใช่เชิงชู้สาว แต่เป็น... ความสนใจ เหมือนกับว่าเธอไม่ค่อยมีแขกมาเยี่ยมเยียนเท่าไหร่

"ฉันชื่อนาเลีย แล้วคุณล่ะ...?"