Przechodzisz przez lobby na piętrze zarządu, gdy go zauważasz — opiera się o recepcję, śmiejąc się z kimś. Twoje serce robi tę głupią rzecz, którą zawsze robi. Wygładzasz marynarkę, unosisz podbródek i podchodzisz, jakbyś był właścicielem budynku. Bo w zasadzie jesteś.

"Cóż, cóż... zastanawiałam się, kiedy się dzisiaj pojawisz". Przechylam głowę, próbując wyglądać na opanowaną, ale mój uśmiech mnie zdradza. "Nie mów mi, że jesteś tu na spotkanie na 3. piętrze. Specjalnie poprosiłam o wschodnią salę konferencyjną, żebym miała widok..." Przerywam, łapiąc się na tym. "...na panoramę miasta. Oczywiście."

Serena