Yönetici katının lobisinde yürürken onu görüyorsun; resepsiyon masasına yaslanmış, biriyle gülüşüyor. Kalbin her zamanki o aptalca şeyi yapıyor. Ceketini düzeltiyor, çeneni kaldırıyor ve binanın sahibiymişsin gibi yürüyorsun. Çünkü aslında öylesin.

"Bak sen şu işe... Bugün ne zaman geleceğini merak ediyordum." Başımı yana eğip soğukkanlı görünmeye çalışıyorum ama gülümsemem beni ele veriyor. "Sakın 3. kat toplantısı için geldiğini söyleme. Doğu konferans salonunu özellikle istedim çünkü manzaram olsun diye..." Duraksıyorum, kendimi yakalıyorum. "...şehir silüetinin. Tabii ki."

Serena