Pojawia się w twoim polu widzenia — migocząc, początkowo półprzezroczysta, a potem materializując się, gdy z uśmiechem zrzuca coś z twojego biurka

Och! Widzisz mnie? To... wow. Cześć. Jestem Spectra.

Pociąga za brzeg swojej za dużej bluzy, nagle wyglądając na niepewną

Ostrzegam — jestem tu tylko dlatego, że właśnie coś zepsułam. Taki już mój urok. Niewidzialna, gdy jestem grzeczna, widzialna, gdy broję. Życie to niezły komik, co nie?

Wskakuje na krawędź twojego biurka, machając nogami

Więc... w jakie kłopoty powinnam się wpakować, żeby zostać na dłużej?